Comfortably numb

Το σκέφτηκα, το ξανασκέφτηκα.....το παρασκέφτηκα και, τελικά, το πήρα απόφαση :

Από σήμερα, θα τα λέμε εδώ! Κερνάμε και καφέ... ; )

Labels: Στιγμές

Heath Ledger : Aplril 4, 1979 - January 22, 2008.

Το απόγευμα της Τρίτης, 22 του Γενάρη, "έφυγε" από τη ζωή ένας από τους πιό ταλαντούχους ηθοποιούς της γενιά του, ο Heath Ledger, σε ηλικία 28 ετών. Ο αυστραλιανής καταγωγής ηθοποιός, και πατέρας της δίχρονης Matilda Rose, από τη σχέση του με την ηθοποιό Michelle Williams, ξεχώρισε με την ερμηνεία του σε ταινίες όπως, το οσκαρικό "Brokeback Mountain", το ρομαντικό "Casanova" και το αμφιλεγόμενο "The Brothers Grimm" του Terry Gilliam. Ο ξαφνικός θάνατός του, προσθέτει ένα ακόμη δάκρυ στην απατηλή είκονα ενός Hollywood που, πέρα από τα κόκκινα χαλιά, τις πλούσιες δεξιώσεις, τα εκατομμύρια και τη δόξα, κρύβει περισσότερη μοναξιά, δυστυχία και σκληρότητα - απλά, το "περιτύλιγμα" είναι διαφορετικό...

Τον ερχόμενο Ιούλιο θα βγεί στις αμερικανικές αίθουσες το σήκουελ του "Batman Begins", "The Dark Knight ", όπου ο Ledger υποδύεται τον Joker.

Labels: Cinema, In my mind

Παρασκευή, 28/12/07

Τόπος : Αεροδρόμιο "Μέγας Αλέξανδρος"

Ώρα : 13:30

Έχω φτάσει στο check-in και περιμένω, πίσω από τρία άτομα, να παραδώσω τις βαλίτσες μου. Παρατηρώ ότι στο διπλανό check-in προωθούνται αρκετά σακ-βουαγιάζ, μπλε χρώματος. Κοιτάω γύρω μου, αναγνωρίζω ορισμένες φάτσες και τηλεφωνώ αμέσως στον κολλητό :

- Έλα ρε! Μάντεψε με ποιούς συνταξιδεύω...

- Με ποιούς;

- Με την αποστολή της Ξάνθης!

- Σοβαρά μιλάς;

- Ναι,βρε...!

- Ωραία...Τον Λαμπριάκο τον ξέρεις;

- Ναί.

- Φάτον!

(χάχανα)

Ψάχνω το κασκόλ του Ολυμπιακού - αδίκως, καθώς βρισκόταν στη βαλίτσα που είχε ήδη φύγει. Αυτομάτως εξανεμίζεται κάθε ίχνος θαρραλέας-θρασύτατης καζούρας. Περιορίζομαι στο να χαζεύω τον Alva εντός του αεροπλάνου (και τη θέα, έξω απ'αυτό).

Σάββατο, 29/12/07

Τόπος : Πειραιάς

Ώρα : 18:20

Μετά από πολύωρο χάζι στο "κόκκινο κατάστημα", μπαίνω από τη Θύρα 28 στο Καραϊσκάκη. Οι πρώτες εντυπώσεις ξεχειλίζουν ενθουσιασμό. Με την είσοδο των παικτών ψάχνω αδιακρίτως τον Galletti. "Πυώδη αμυγδαλίτιδα", μου λέει ο διπλανός...και, απογοητευμένη, στρέφω το βλέμμα μου στο Νικοπολίδη (είπαμε : καθείς με τις αδυναμίες του... : ) ).Ο αγώνας ξεκινά κι εγώ ακόμα δεν έχω συνέλθει. Αισθάνομαι το σώμα μου να αιωρείται σαν Zeppelin πάνω απ'το γρασίδι. Σα μικρό κύμα μες στην κατακόκκινη λαοθάλασσα, πανηγυρίζω στο γκολ του Lua Lua, ο οποίος φέρνει τις τούμπες του ακριβώς μπροστά μας. Χτυπιέμαι και φωνάζω σα μικρό παιδί στη φάση του πέναλτυ, διακρίνοντας το άδικο σφύριγμα του Τσίκινη. Ενώνω τη φωνή μου με χιλιάδες άτομα σ'ένα παρατεταμένο γιουχάισμα, μέχρι την απόκρουση του Νικοπολίδη. Χειροκροτώ σε κάθε φάση, ακόμη και μετά τη λήξη, ασταμάτητα...

Πλέον, βλέπω (στην τιβί) τα εντός έδρας με άλλο μάτι - γιατί ήμουν κι εγώ εκεί...

Κυριακή, 13/01/08

Τόπος : Σπίτι μου,σπιτάκι μου

Ώρα : 19:00

η φωτογραφία είναι από εδώ

Έχοντας επιστρέψει πριν μισή περίπου ώρα από ένα θαυμάσιο τριήμερο στο Περτούλι, κάθομαι στον καναπέ, δίπλα στα φιλαράκια μου, με τα κασκόλ και τις φανέλες στις θέσεις τους (τα γούρια), όταν ακούγεται το σφύριγμα της έναρξης. Το Ντέρμπυ ξεκινά κι όσο περνά η ώρα, μια αίσθηση έντονης δυσαρέσκειας "φορτίζει" την ατμόσφαιρα. Ο Ολυμπιακός, στέκεται σα χαμένος μπροστά σ'έναν Παναθηναϊκό, πιό συνειδητοποιημένο και σταθερό. Τα λάθη διαδέχονται το ένα τ'άλλο και η διαιτησία "χάνει λάδια". Η φάση του πέναλτυ θυμίζει έντονα την αντίστοιχη στον αγώνα με την Ξάνθη (ως απόφαση), μ'έναν ψύχραιμο Νικοπολίδη απέναντι στον ανέτοιμο - προφανώς - Παπαδόπουλο. Χάνονται ευκαιρίες και για τις δυο ομάδες - σαφώς περισσότερες για τους "πράσινους". Το τελικό σκορ δεν αντιπροσωπεύει την εικόνα του ματς, κάτι που θα τονίσει αργότερα με τις δηλώσεις του - με κάπως άγαρμπο τρόπο - ο Γκούμας. Οι "κόκκινοι" έδειξαν τον κακό εαυτό τους - κι ανανέωσαν το ραντεβού με τον "αιώνιο αντίπαλο" για το βράδυ της Τετάρτης.

Τετάρτη, 16/01/08

Τόπος : Σπίτι μου, σπιτάκι μου..ως συνήθως

Ώρα : 21:30

οι φωτογραφίες είναι από εδώ

Το ματς ξεκινά και οι όροι (σε σχέση με το κυριακάτικο) αντιστρέφονται από τα πρώτα κιόλας λεπτά και πιό συγκεκριμένα από το 6', όταν το απίστευτο σουτ-γκολ του Lua Lua "ανάβει τα αίματα" και αποδεικνύει πως ο Ολυμπιακός ξόρκισε τους δαίμονες του αγώνα της Κυριακής και μπήκε στο γήπεδο αποφασισμένος να "χτυπήσει" το ματς. Όσο περνά η ώρα, τόσο δείχνει τον καλό του εαυτό, απέναντι σ'έναν Παναθηναϊκό που, με καλύτερο παίκτη για μια ακόμη φορά τον Ivanschitz (αλλά, τι να το κάνεις...) και με κορυφαία ίσως φάση το χαμένο τετ - α - τετ του Σαλπιγγίδη, δείχνει ανήμπορος να αντιδράσει. Τα γκολ, του Τοροσίδη στο 63'και του Kovacevic στο 65', σφραγίζουν τη νίκη ενώ το ΘΑΥΜΑΣΙΟ γκολ του Nunez στο 79', εκτινάσσει το θρίαμβο στα ύψη. Πλέον, ευχόμαστε κι ελπίζουμε να δούμε ΑΥΤΟΝ τον Ολυμπιακό και στην Ευρώπη...

Υστερόγραφο α' (το χιουμοριστικό) : Το παρόν ποστ είναι ιδιαίτερα αφιερωμένο στον φίλτατο μπαμπάκη, με τους ερυθρόλευκους χαιρετισμούς μου! : )

Υστερόγραφο β' (το οργισμένο) : Θλίβομαι βαθύτατα που, εν έτει 2008, η καφρίλα κι ο κωλοπαιδισμός οπλίζουν τα χέρια κατάπτυστων ανθρώπων (;) που σκορπούν το θάνατο. Αίσχος...

Labels: Athletics

*Η συννεφούπολη - μέσα απ'το αεροπλάνο*

Με ταξιδάκι στο Νότο αποχαιρέτησα το 2007 και υποδέχτηκα το '08. Οι μέρες πέρασαν γρήγορα, όπως γρήγορα κύλησε και η χρονιά αφήνοντας τα ίχνη της μέσα και γύρω μου. Όμορφες στιγμές με αγαπημένα πρόσωπα, καινούριες - πολυπόθητες - γνωριμίες και μια τρυφερή, γιορτινή διάθεση, στιγμάτισαν αυτό το ταξιδάκι κι έθεσαν τις βάσεις για ένα χαμογελαστό, νέο έτος. Οκ....ήταν κι οι βόλτες -με καφέ- στην παραλία της Χαλκίδας και το σόπινγκ θέραπυ στο Μολλ και η εμπειρία στο Καραϊσκάκη (θα ακολουθήσει ποστ, αφιερωμένο, κυρίως, στον μπαμπάκη ; ))...μέχρι και το σεισμό αισθανθήκαμε (αυτό βέβαια δεν κατατάσσεται στις "ό,τι καλύτερο" στιγμές) ! Στα "παράδοξα", συναντάμε τα -2,5 κιλά (είναι ίσως η πρώτη φορά που σνομπάρω τοιουτοτρόπως τους κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα...) και την αποφυγή κατασπατάλησης των χρημάτων που επιμελώς φύλαγα στο πορτοφόλι (το τελευταίο, εντάσσεται στο τοπ φάιβ των επιτευγμάτων μου...).

Ποτέ δεν ήμουν καλή στο να θέτω μακροπρόθεσμους στόχους. Ίσως και να το παράτησα κάποια στιγμή, γιατί εκτόξευε τα αγχοκύτταρά μου (όπως λέμε τριγλυκερίδια....αλλά καμία σχέση) στα ύψη. Θέτω, λοιπόν, επιτόπου τρείς κοντινούς : να περάσω καλά το ερχόμενο τριήμερο στο Περτούλι, να βγάλω ένα πρόγραμμα από Δευτέρα για την ερχόμενη εξεταστική και να ξεκινήσω λίαν συντόμως γυμναστήριο. Η διάθεση υπάρχει για κάθε ένα από αυτά...κι αυτό από μόνο του αποτελεί ένα άκρως θετικό στοιχείο. Γιατί, είπαμε...μας μπήκε καλά το '08 ; ) .

Στον player, o Patrick Nuo και το "Watching over you" γιατί μας φτιάχνει τη διάθεση!

Labels: έχεις γράμμα γιατρέ μου, Στιγμές

Labels: Wishing

Πριν μερικές μέρες, φόρεσε η πόλη τα γιορτινά της και μπήκε στους εορταστικούς της ρυθμούς. Από σήμερα ξεκίνησε και το εορταστικό ωράριο της αγοράς και παρόλο το τσουχτερό κρύο, ο κόσμος άρχισε να βγαίνει για δωράκια και βολτίτσες *(ο αστερίσκος έγκειται σ'ένα τεράαααστιο θέμα το οποίο θα ήθελα να θίξω κάποια στιγμή). Φέτος, επιλέχθηκαν διάφοροι εικαστικοί τρόποι στολισμού, όπως είναι οι άγγελοι (θέματα μεγάλων ζωγράφων) που κοσμούν κεντρικά κτίρια της πόλης και τα δέντρα (ένα κόκκινο, ένα μπλε κι ένα άσπρο) που στήθηκαν σε τρείς διαφορετικές πλατείες - συγχωρήστε την άγνοιά μου...γνωρίζω μόνο για το μπλε, πως συμβολίζει το χειμώνα - . Κάθε χρόνο, τα καταστήματα συμμετέχουν σ'έναν άτυπο διαγωνισμό καλύτερου στολισμού. Αυτό ισχύει και για τα σπίτια, με...τραγελαφικά σε ορισμένες περιπτώσεις αποτελέσματα (η αποθέωση του κιτσ)!

Στολισμένη είναι και η παραλία, μόνο που δεν κατόρθωσα ακόμη να τραβήξω φωτογραφίες (σώκλειστη τόσες μέρες...). Αυτό που μόλις διάβασα κι έφριξα, είναι πως έκλεψαν τους καλικάντζαρους που είχαν τοποθετηθεί σε συγκεκριμένο σημείο (πηγή :http://www.kavalanet.gr/enimerosi/news_static/EEAZlukkAyHRvXcGUX.php ).

Δε θα μπω στον κόπο να σχολιάσω...

Εις αύριον, με περισσότερα ντοκουμέντα.

Labels: Στιγμές

...δεν είναι ωραίο να ξυπνάς με τέτοιες εικόνες; ; )

Labels: Στιγμές

Βροχερή, μουντή και κυματώδης η μέρα σήμερα...αλλά, συνάμα, ζεστή και φωτεινή, μιας και η μανούλα που τη λεν κι Αννούλα, μας μάζεψε όλους σε μια ταβερνούλα και τα περάσαμε όμορφα πολύ. Κι ας λυσσομανούσε έξω ο κυρ Νοτιάς. Πλακώσαμε τα τσίπουρα και στο τσακ κρατήθηκα να μη βουτήξω για χταπόδια. Τιπ της ημέρας : η εορτάζουσα φέρνει κοντά τους ανθρώπους...η σκορδαλιά τους απομακρύνει!

Labels: Celebrating, Friends and Family, In my mind

Labels: In my mind

Κλείσε την ομπρέλα κι άσε το χαλάζι να κάνει τη δουλειά του. Και μετά, ανέβα.

Στον player, το υπέροχο "Xibalba" του Clint Mansell από το OST "The Fountain".

Labels: In my mind, έχεις γράμμα γιατρέ μου

Ε, λοιπόν τώρα κατάλαβα γιατί οι άνδρες γουστάρουν να πηγαίνουν στο γήπεδο. Εκτονώνονται βρε παιδί μου. Φωνάζουν, σιχτηρίζουν (συνήθως το διαιτητή, τον προπονητή της αντίπαλης ομάδας, τον τέταρτο, τον επόπτη -πάντα ο ένας από τους δύο τη σκαπουλάρει - κι όποιον αναπληρωματικό ξεμυτά από τον πάγκο), μουτζώνουν, ξαναφωνάζουν, σιχτηρίζουν ασταμάτητα, βραχνιάζουν, το σιχτήρισμα δεν έχει τελειωμό, γελάνε...Αλλά, μιλάμε για πολύ γέλιο. Αφού να σκεφτείς, ως "επίσημο γούρι", άρχισα να πηγαίνω κι εγώ μαζί...και φεύγω με διπλωμένους από τα γέλια κοιλιακούς. Επίσης, υπάρχουν και "οι μορφές" : ο Μάκης με το πούρο του, οι "ντουλάπες" του Μάκη, ο Θανάσης που τρέχει πάνω κάτω και ξεσηκώνει τα πλήθη, "οι απέναντι με τα τύμπανα" που δίνουν ρυθμό και ο κυριούλης με τα σπόρια και τα αναψυκτικά. Το μόνο που λείπει είναι το προνόμιο του replay. Το αντιπαρέρχομαι συμμετέχοντας στο σιχτήρισμα. Δημοφιλές σύνθημα : "πάρτε το χαμπάρι, ανεβαί-νουμε"! ; )

Επιστρέφω με κινηματογραφική διάθεση.

Labels: Athletics, έχεις γράμμα γιατρέ μου

Η εβδομάδα μας μπήκε με βροχή. Μωβ βροχή, που οι σταγόνες της έχουν την ικανότητα να παίζουν με τη διάθεση. Μ'ένα πλατς, ξυπνάς σ'ένα ασανσέρ που βουτά με ιλλιγγιώδη ταχύτητα στο κενό. Μωβ είναι κι αυτό - σαν τη βροχή. Και σε καταπίνει με ευχαρίστηση, ενώ προσπαθείς να πιαστείς από κάπου πριν προλάβει να σε χωνέψει και χάσεις κάθε πιθανότητα διαφυγής. Κάπου στο βάθος, ακούς μια φωνούλα. Είναι αυτή της λογικής. Μάχεται με το συναίσθημα - χρόνια τώρα. Σπάνια κερδίζει...αλλά ποτέ δεν το βάζει κάτω. Κι η διάθεση είναι ακόμα μωβ...

Σιχάθηκα την υποκρισία αυτής της πόλης, που τόσο λατρεύω. Και το σνομπισμό. Και τη στασιμότητα. Και την αδιαφορία. Και το δήθεν. Αλλά αυτά θα τα πούμε σε άλλο ποστ. Προς το παρόν, πάω να δω Λάκη, μπας και σκάσω κανένα χαμόγελο...

Στον player, o Prince στο αγαπημένο "Purple rain". Για όσο κρατήσει το μωβ...

Labels: In my mind

Οι δύο συγκεκριμένες ζουζουνίστικες, κατέληξαν ως μολυβοθήκες (μόνο μολύβια δεν έχουν μέσα...) στο γραφειάκι μου.

Kenny, Winnie, Taz, Tweety, Sylvester...κοινώς : λατρεύω τα cartoons και φαίνεται!

Η πρώτη υποδηλώνει το μέγεθος του κολλήματος με τη γνωστή και μη εξαιρετέα τηλεοπτική σειρά. Όσο για τη δεύτερη...λατρεύω το koyote. Τέλος.

H πρώτη είναι από το μαγαζί της μανούλας...Μόλις την είδα είπα : καλός ο Van Gogh...σε Dali δεν είχε κάτι;;;; (με είπε αχάριστη - ακόμη ψάχνω το γιατί... : p )....Οι άλλες δύο είναι η χαρά του πρωϊνού καφέ. Με χρώματα και λουλούδια και μια ζεστή καλημέρα, ανάλογα με το μέρος στο οποίο θα ήθελες να βρίσκεσαι.

Η επόμενη θα είναι με τον Remy ; )

Labels: Blogging

Οι άνθρωποι είναι σαν τα σύννεφα. Έρχονται και φεύγουν. Κάποια, κρατούν μια γωνιά στον ουρανό σου και τον γεμίζουν χρώματα - άλλα, αφήνουν μερικές σταγόνες και συνεχίζουν την πορεία τους στον μακρύ ορίζοντα. Αρκεί μια καταιγίδα για να λιώσει τις αντοχές σου, να σε γεμίσει οξύ, και πόνο, και πίκρα...Και τότε, έρχονται εκείνα, τα φωτεινά, και διώχνουν τη μαυρίλα, και καθαρίζουν τις πληγές σου με μια βροχούλα που στάζει μέλι, και δύναμη, κι αγάπη. Αγάπη ανιδιοτελή, που σπάει σε χίλια κομμάτια και συναντά τα χρώματα της ίριδας - και μαζί, σχηματίζουν μια εικόνα στον ουρανό σου : ένα χαμόγελο, μ'ένα δάκρυ ευτυχίας...

Σήμερα ακούμε τους Archive στο "Cloud in the sky".

Labels: In my mind

Κάθε φορά που συναντώ τέτοια πλασματάκια, στενοχωριέμαι γιατί δεν μπορώ να τους προσφέρω στέγη. Κανόνες και μαλακίες. Κι έλλειψη χώρου. Και το ότι σκεφτόμαστε να υιοθετήσουμε ένα μικρό, είναι ακόμη υπό σκέψη. Πρέπει οι συνθήκες να είναι τέτοιες, που να μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα, με σύνεση κι υπευθυνότητα.

Στις 4 του μήνα (παγκόσμια ημέρα των ζώων), κατεβήκαμε για ένα καφεδάκι σε κεντρικό πεζόδρομο της πόλης. Απέναντι ακριβώς, είχαν στήσει ένα πρόχειρο περίπτερο τα μέλη του φιλοζωϊκού σωματείου "Αίσωπος". Πρόκειται για ένα σωματείο που μετρά 15 χρόνια ύπαρξης και αγωνίζεται για τα δικαιώματα των ζώων και τη φροντίδα αυτών. Δυστυχώς τα προβλήματα είναι αρκετά, οικονομικής κυρίως φύσης, και η στήριξη των τοπικών μέσων ελάχιστη έως μηδαμινή.Παρ'όλα αυτά, η αγάπη για τα ζώα ενισχύει την αποφασιστικότητα και τη διάθεσή τους να συνεχίσουν την προσπάθεια που με τόση θέρμη υποστηρίζουν όλα αυτά τα χρόνια. Και, κάτι μου λέει πως, το Τσουνάμι θα βρεί σύντομα μανούλα, αν δεν έχει βρεί ήδη... ; )

Labels: Στιγμές